Home

Hassun Stone, mijn temperamentvolle zus

Gegevens

Hits: 756

New_foto1

Mijn wolvenmeisje

Ik wist het al heel lang; de wolfhond is echt wel een hond voor mij. Maar ik woonde op 'n appartement en had weinig vrije tijd, dus nog even wachten.

Toen Stone uiteindelijk thuis kwam kon mijn geluk niet op. Ik zou eindelijk, zoals ik had voorzien, mijn wolf een intense en consequente opvoeding kunnen geven, zodat ze zou uitdraaien tot mijn zielverwante die me voor de rest van m'n leven (zo lang mogelijk althans) zou vergezellen. 3 dagen later bleek ik zwanger en ik was boos. Boos omdat ik je niet kon geven wat je nodig had; veel beweging, aandacht, en nogmaals die intense, consequente opvoeding. Door mijn hormonen was ik helemaal van de kaart zowel fysisch als mentaal en ik werd alsmaar bozer en gefrustreerder omdat ik je niet kon geven wat je nodig had.

 

Je bleek al snel een zeer zelfstandige wolf te zijn en ik was niet in staat om je in te tomen. Ik kon je alleen maar liefde geven.

We komen van ver wij met ons twee, van heel ver. Maar opgeven zou ik nooit gedaan hebben. Ik kon je alleen maar liefde geven. We hebben veel hulp gehad, want die hormonen bleven mij lang parten spelen. Het enige waar ik van overtuigd was, was dat het zou goedkomen met ons twee. Maar daar was niet iedereen nog zo zeker van. Het dolenthousiaste, de ambiance, het vrijgevochten, het wispelturige, het zelfstandige wat je in je had kon mij alleen maar vertederen, maar anderen doen twijfelen hoe je het verder zou brengen tov mij en mijn kinderen.

foto2

 

Elke week ben ik met je op "cursus" geweest, Dany Grosemans is hier maanden aan een stuk over de vloer geweest. Tot ik je voor een paar weken moest laten "heropvoeden" door iemand die 170 km van hier woonde, 30 jaar ervaring had en dit ging doen met behulp van een elektrische halsband. Volgens Dany was dit voor jou de enige oplossing om meer in het gezinsleven betrokken te worden. Met pijn in het hart heb ik je laten gaan, want voor mij was het nog altijd niet nodig. Ik vond gewoon dat er iets moest gedaan worden aan je gedrag tov andere honden, maar voor de rest vond ik je prima. Maar ja, als Dany het zei en ook Liesbeth zo iets had van; doen!!! In het welzijn van Stone, doen!! Dus ben je 2 weken van me weggeweest, en ik besefte maar al te goed hoezeer je mijn leven beïnvloedde. Of anders: hoe ik dit toeliet. Maar je was dan ook mijn wolf die na zolang wachten in mijn leven kwam en uitgerekend dan wanneer de hormonen mij helemaal van de aardbol veegden. Maar; ook dit moest zo zijn, daar ben ik heilig van overtuigd. Jij bent niet voor niets bij ons terecht gekomen, jij als meest vrijgevochten, zelfstandige uit het praktisch perfecte H-nest.

foto3

 

En toeval bestaat niet. Dus mijn leventje wat in mij is gegroeid met jou aan haar zijde (letterlijk en figuurlijk) heeft zijn reden. Toen je terugkwam was je verandert, uiteraard. Je was "heropgevoed" door iemand die vond dat een hond een robot was die je kon programmeren en geen eigen gevoelens had. Stel je voor! Maar ook hij moest toegeven dat dit de meest moeilijke hond was die hij in zijn 30 jarige ervaring is tegen gekomen. Ik heb je nog een tijdje met de halsband verder opgevoed, maar het druist echt tegen mijn gevoel in. IK zou je zelf naar mijn hand zetten. Ik moet eerlijk bekennen, de halsband heeft geholpen, maar doordat ik meer en meer mijn eigen ik-je terug vond, lukte het om je op mijn manier in te tomen. En ja, er was dat befaamde moment wat elke hondeneigenaar meemaakt: de test. Oftewel ging jij mij bijten oftewel zou ik jou bijten. En ik heb gebeten. Ik heb mijn wolf naar boven laten komen en met jou kennis laten maken. Ons keerpunt.

 

Nu mijn dochtertje mobieler wordt en jou steeds meer wil knuffelen (lees slaan en meppen), doe ik je de halsband nog om. Ik moet hem nooit gebruiken, maar gewoon uit voorzorg want je hoort het verdomd goed aan mijn stem als de situatie dringend is en dan komt die koppigheid weer naar boven. Nu je loops bent en daardoor zo onrustig en wild, daag je weer meer uit en komt de onstuimigheid van vroeger weer terug. Ik ben er zeker van dat je in het "echte" wolvenleven een perfecte alpha-wolvin zou zijn, die elke keer weer het voorrecht had om zwanger te worden van het mooiste en sterkste mannetje, want je verdedigt je hele wezen tov iedereen en alles die je weg passeert. Je hebt zelfs je bevallingkamer in orde gemaakt en sloopt alles wat je ziet om mee te nemen en je nestje te maken.

 

Op alle gebied ben je exact zoals ze indertijd een Tsjechoslowaakse Wolfhond in gedachten hadden. Je bent zelfstandig, lief, onstuimig, aanhankelijk, waakzaam, speels, doordacht, volgzaam, roekeloos maar toch bedacht; je bent de perfecte mix van de herder en de wolf. En ik heb er alle vertrouwen in dat de combinatie ik & jij ook perfect ineen past, maar het is zoeken geweest. Met vallen en opstaan. En veel potten breken. En eigenlijk zou ik zoo boos moeten zijn om alles wat je al kapot hebt gebeten, om je roekeloze gedrag; zijnde lomp als je op mij of mijn zoontje Wout (die zo gek van je is, ondanks je hem al zo vaak pijn hebt gedaan omdat hij lager staat voor jou) toe komt lopen in een speelse bui... en als je dan de tuin afcrost alsof je leven ervan afhangt, kijken we weer met z'n allen vertederend.

 

De keren dat je niet bij mij bent, als we een weekendje weggaan waar jij niet bij kan, of mijn man & ik doen een daguitstapje en de kinderen (jij dus ook) worden bij mijn ouders gedropt, besef ik hoeveel jij mijn leven bepaalt. Hoezeer ik je dit laat beheersen. Ik hou rekening met jou zoals ik met m'n andere 2 kinderen rekening hou. Ik geef je evenveel aandacht als de andere 2. Ik zorg dat je evenveel beweging hebt als de andere 2. En als mijn man & ik een discussie hebben, is het niet over de andere 2...heb j'm?? dus ik kan je niet meer missen. Je hoort er gewoon bij, ook al loopt het niet van 'n leien dakje. Je wordt steeds rustiger, dat wel. En aanhankelijker, heerlijk. Je wordt steeds meer zoals ik je in gedachten had, mijn metgezel. Je hebt het nog steeds moeilijk met andere honden, maar ook daar geef ik niet op, we komen er wel. Met vallen en opstaan. Kijk vanwaar we komen...

 

En neen je bent er nooit op voorbereid. Zoals je er ook nooit op voorbereid bent als er kinderen komen. Je kan het wel inbeelden en je staat er voor open, maar je weet de impact ervan toch pas als je ermee "bezig" bent. En met jou was dat net hetzelfde. Uren gelezen op het internet dat je zo'n moeilijk karakter hebt, dat je graag graaft, altijd wil ontsnappen, dat je niet alleen kan zijn, dat je in een roedel moet leven, dat niet iedereen gemaakt is voor dit ras.. en je denkt dat je voorbereidt bent... maar ik ben blij dat je alleen bent, dat wij geen andere honden hebben. Dit zou fataal aflopen met je sterke karakter, en je gaat des te aanhankelijker zijn aan ons. Merken we nu al.

Komt ook wel omdat we je ook met alles betrekken. Gaan we fietsen?? Hup, jij gaat mee ook al is het een tocht van een paar uur. Gaan we wandelen?? Ok, ergens waar jij ook kan anders niet. Moeten we 's avonds weg?? Laten we liever de babysit komen dan jou alleen te laten zitten. Alhoewel je dit heel goed kan. Binnen maak je haast niets meer kapot want binnen kan ik je onmiddellijk te pakken krijgen en dat weet je goed. Buiten ben je sneller en ben je op "jouw" terrein. Ook dat weet je goed.

 

Die man (de "programmeur") heeft wel 1 ding gezegd wat me heel goed heeft geholpen; ook al fiets ik 3 meter of 30 km met jou, het zal nooit genoeg zijn voor je. Helpt mijn schuldgevoel als ik eens een keertje niet met je ga wandelen of fietsen of zwemmen.

Liesbeth heeft me zo vaak gezegd "het is maar een hond", maar dat krijg ik er nog niet in. Die klik kan ik niet maken in m'n hoofd. Want je bent voor mij niet zomaar een hond.

Ach, dagelijks geef ik je wel liefdesverklaringen. Niet hardop, gewoon als we aan het wandelen zijn, in m'n hoofd. En dan kijk je op naar me alsof je het allemaal gehoord hebt, en geef je me die blik waarin zo veel te lezen valt...

We doen het prima met z'n allen en je hoort er gewoon bij.

New_foto5

 

Dit relaas is gewoon om (proberen) te laten zien wat een impact de wolfhond heeft. Niemand (met het hart op de juiste plaats) heeft nog hetzelfde leven als de wolfhond zijn intrede in huis heeft gemaakt. De familieband wordt met z'n allen een heel stuk hechter, en daarmee bedoel ik ALLE familiebanden, ook die van de wolfhond.

 

Ik hoop dat iedere kennel er evenveel belang aan hecht als Liesbeth welke wolfhond bij wie terecht komt, want niet elke pup past bij iedereen. Het vraagt heel veel energie, geduld, liefde, consequentie... net hetzelfde als bij een kind. Elke dag weer opnieuw. En hopelijk vind elk wolfhondje zijn baasje die dit allemaal kan waarmaken!!

Dikke potenknuffels aan elke bezoeker van grote broer zijn site!!!

 

Inez en Stone

• < Vorige
• Volgende >