Home

Uit het leven van mijn zus Hinara van Hagia Sophia

Gegevens

Hits: 500

Ik heb mijn broers en zussen ook eens gevraagd om belevenissen uit hun leven op te schrijven voor op mijn site.

 

Mijn zus Hinara (roepnaam Inara) en haar baasje Josiane zijn de eersten die hieraan gehoor hebben gegeven.

 

Hier volgt dus een stukje tekst van hun.

 

Groetjes

Sky

F1

 

Hinara is de naam, zusje van Sky!

 

Ook wij hebben al oneindig veel grappige en minder grappige dingen meegemaakt met ons wolfje. Eigenlijk teveel om op te noemen en evenzeer om te onthouden. Je zou er een dagboek op na kunnen houden, maar de tijd ontbreekt. Dus liever die tijd in de dieren zelf investeren, dat brengt ons meer op dan een dagboek.

 

28 jaar hebben we nu honden in huis en allemaal hebben ze een ander karakter gehad, onze 7 dobermanns en –vrouwtjes, maar geen ervan kan een Tsjech evenaren.

 

Nooit zijn we in huis zo op onze hoede moeten zijn als nu. Sinds Hinara iets meer dan 6 maanden was kon ze ALLE deuren openen! We zeggen dikwijls dat we precies in een gevangenis leven. We gaan buiten zonder Hinara => voordeur in dubbel slot en dan bedoelen we enkel naar de wagen gaan die voor de deur geparkeerd staat. We hebben het voorgehad dat we ineens een wolfje naast ons staan hadden terwijl we de auto aan het stofzuigen waren. Dan mag je niet panikeren en moet je handelen. 50 meter verder loopt de drukke steenweg! Dus zelfs als ze even niet in de tuin moet zijn, achterdeur op slot. Sinds vorig jaar is er nog een Viszla bijgekomen. Die is klein maar dapper, want Hinara heeft haar de truc om de deuren te openen geleerd en Viszla staat op de tippen van haar teentjes om de deuren te openen. Ons Dobervrouwtje staat er bij en wacht tot alles open staat en zij zonder moeite kan passeren.

 

De venster aan de straatkant heeft ondertussen ook een veiligheidsslot. Kwestie om niet ineens een wolf en twee honden te zien buiten springen. Je denkt er niet meer bij na, hoe het leven was, voor wolfje in huis kwam...saai denken we nu. We moesten op niks voorbereid zijn, alles ging gewoon zijn gangetje tot zij kwam en iedereen zijn hart stal.

 

Hinara heeft ook een voorkeur voor messen. Ze is bij wijze van spreken een echte messentrekker.

 

Wanneer je bezig bent de tafel af te ruimen en zij voor de zoveelste keer iets mee wil afruimen. Nee Inara, mag niet, foei, FOEI... en dan zie je die wolvenoogjes kijken en waarom niet? Bij ons is het dus de regel: tafel afruimen en in de kast zetten tot we iets later kunnen afwassen. Hoeveel messen heeft 

ze zo al niet meegenomen naar haar bench of nest? We weten het eigenlijk niet meer. Heel in het begin werd er ingegrepen op de manier zoals je bij iedere hond zou doen. Dat had echter geen zin. Ze gaf het niet terug en werd echt wolf, in die zin dat haar blik verandert en ze reclame maakt voor witte tanden. Bang zijn we er niet van, maar als ze een mes vast heeft moet je toch opletten. Ze wordt nu beklaagd en betutteld als ze iets meeneemt wat niet kan. Ze komt het dan wel 20 keer laten zien en jammert ondertussen. De 21ste keer ben je dan zelf snel genoeg en neem je haar prooi vast en lost ze zonder problemen. Ze heeft er eigenlijk een spelletje van gemaakt. Maar de laatste keer dat ze met een mes op stap was, had ze het uit de kast gehaald. Nu denken jullie waarschijnlijk dat iedere hond wel kasten kan openen, dat is ook zo als het ze aangeleerd wordt, maar wij hebben onze kasten met de zwaarste magneten beveiligd. De 2 andere honden (Dobermann en Vizsla) slagen er niet in om deze te openen. Hinara doet dat met 1 hoektand achter de knop en trekt ze zonder problemen open. OK, dan zetten we er ook een stoel voor als we pas afgeruimd hebben. Geen probleem voor haar, die wordt met evenveel gemak opzij geschoven. En de Dobermann maar blaffen en corrigeren. En Hinara die selectief doof is op die momenten.

 

Dus de laatste keer had ze een GROOT vleesmes uit de kast gehaald en liep daarmee te pronken. Dit was nu wel een heel gevaarlijke situatie. De twee andere honden dan maar apart gezet. Hinara mee naar de gang gelokt, zeggende dat we gingen stappen. 'MEE' dat klinkt in haar oren, in alle toonaarden. Dus leiband omgedaan en zij nog steeds pronkend met het mes, lemmet met snede recht op haar tong! Dan maar gaan bellen bij de buurvrouw, want op dat hondje is ze verzot. Toen die de deur op een kier zette, loste Hinara het mes om de buurvrouw een lik tot achter haar oren te verkopen en wij snel genoeg reageerden om haar mes op te rapen. Dat zijn zo van die situaties die je niet meemaakt met een 'gewone' hond. Na 7 dobermannen dachten we ook alles meegemaakt te hebben, maar dat is dus absoluut niet zo.

 

F3

 

Laatst zochten we een oplossing omdat Hinara al een paar keer over de muur probeerde te springen die week. En daarmee bedoel ik het stukje muur dat net zo hoog is als de rest, zo'n 2 meter, maar omdat wij daar buiten komen en hoger staan dan de buren (wij moeten 5 treden naar beneden om in de tuin te komen) kijkt de Dobermann altijd even over de muur om in de andere tuinen te kijken. Sinds kort doet Hinara dat ook zonder problemen, maar ze is ondertussen (net als de Dobermann) razend kwaad op katten, maar Hinara ook op vreemde mensen in de tuinen ( = nieuwe lichting studenten). Wanneer ze over de betonnen muur hangt, hangt ze er op dat punt al half over omdat ze zo lang is, ze moet dus zelfs geen moeite doen om te springen, al valt ze bijna 2,5m naar beneden, ze zou het op dat moment niet beseffen.
Dus we hebben nu voorlopig een stuk 'Bekaert paneel' over de betonnen muur geschoven en de buren gevraagd of we de druivenlaar er wat mochten doorweven. Het zicht is nu veel beperkter voor iedereen en als de druivelaar zijn best doet, dan zien we binnenkort niks meer. Langs onze kant van de muur dan nog een hangpot met een klimplant er in en dan zou het save moeten zijn, denken we, hopen we,...

 

 

Een tijdje geleden gingen we zoals gewoonlijk wandelen in het bos, maar waren we nogal laat terug thuis. Zoals gewoonlijk eerst de Vizsla uitladen, dan ons Dobervrouwtje en daarna een poging tot Hinara uitladen. Ze kan er zo'n spelletje van maken en tegelijkertijd nog even nagenieten. Kooi open, blik op oneindig en doen of de kooi nog dicht is! Ik heb geen zin om uit te stappen, dat is wat ze dan denkt!!! Soms kunnen we een kwartier bezig zijn tegen haar. Eigenlijk spelen we het spelletje gewoon mee en laten haar nog even liggen. Dit is meestal haar moment los van de andere 2 honden en ze kan er van genieten en wij ook. Maar die avond begon het te gieten en had ik mij naast haar gezet, op rand van de wagen terwijl er verschillende wagens voorbij reden in de straat. Komt ineens de buurman in paniek afgelopen: of er iets met de wolf was, of ze misschien iets gekregen had, zo'n jong beest!! Nee! Wolfje stapte toen ze zijn stem hoorde op haar gemakje uit en verkocht hem een lik tot achter zijn oren, draaide zich om en wou terug de kooi in!!!! Die ballon ging die dag niet op of ik stond er misschien nog.

 

F4

 

De buurman: ja meiske, nu heb je me toch doen schrikken. Wit dat de man ocharme zag. Hinara was zich echter van geen kwaad bewust en is dan maar binnen gestapt en in haar zetel gaan verder slapen

Zalig vindt ze het om in de auto te zitten, zelf als pup kon ze er van genieten als geen ander!

 

Ze zijn nu net 2 jaar geworden 'onze wolven pups'. Hinara is sinds kort volwassener aan het worden, wat inhoudt dat ze ook niet meer reageert op andere honden als voorheen.

 

Tot een 4-tal maanden geleden, dachten we dat ze zou kunnen dienen als therapiehond. Zalig was het. Iedere hond die gromde of het helemaal niet zag zitten, benaderde ze met zoveel liefde en overgave dat die hond dan stopte met blaffen. Ze kocht zowel de honden als de baasjes om. Daar is nu verandering in gekomen. Ze is nog steeds stapelgek op mensen en op honden, maar alleen op die honden die ze van vroeger kent. Bij anderen varieert het nogal. De 1ste haar die bij de andere recht komt te staan is een aanleiding om bij haar de knop om te draaien en wolf te worden. In het begin schrokken we zelf van deze reactie en berispten we haar. Zonder gevolg. Ik trok de armen uit mijn lijf om haar naar de andere kant te trekken, wat ook geen oplossing gaf. Naar school durfde ik op dat moment niet meer, want iedereen bekijkt je alsof je met een monster aankomt. Mijn schatje werd volwassen. Op school hebben ze geduld met haar, maar er zijn teveel honden om constant met haar alleen bezig te zijn en alle kronkels in haar te slimme hersenen.

 

Dus sinds vorige week privé-les en ook site-seeing op school. Ik heb mijn instructies gekregen en we hebben gewerkt en gewerkt tot haar kopje vol zat en mijn armen 10cm langer waren. We werken nu met de klikker. We zitten in de begin fase, maar het begint al vruchten af te werpen. Vandaag gingen we voor de 2de keer naar de hondenschool. Eerst op de hoek van de straat zodat we zoveel mogelijk passanten hadden. Naar mij kijken = klik en snoepje. Werkt perfect. In de verte kijken en terug naar mij = weeral klik en snoepje. Zakken vol snoep heb je nodig, maar het werkt. OK, dan maar verder stappen op het terrein van de hondenschool. Honden laten passeren tot ze de honden gewoon niet meer zag passeren en enkel oog had voor dat klikkertje in mijn hand en daarna de snoepjes. Zalig! Amai mevrouw zo'n brave hond, precies een wolf. Ja, dan glunder je als eigenaar weer. Twee seconden later passeert er een man met twee grote windhonden en die...die kon ze niet hebben. OK, baasje blijft staan en reageert niet. Windhonden ook niet , want ze zijn tip top getraind en gaan naar de agility les. Toch maar het risico genomen en gevraagd of we ook iets dichter mochten komen. Geen probleem! Hinara was ondertussen gestopt met laten zien van haar tandpasta-smile en had haar gegrom ook achterwege gelaten. Waren die windhonden nu niet ineens ook viervoeters waarmee ze zou kunnen spelen. De klik was er weer en ze vond ze gewoon aardig en stond bokkensprongen te maken om te ravotten. Dat mocht natuurlijk niet. Die man bleek een lesgever van agility te zijn en vertelde me dat het zeker goed komt met haar, want ze is tegenover mensen ZO sociaal, de rest komt ook wel terug, want we houden haar niet gescheiden van andere 4-voeters en we werken er aan, vertelde hij. Ik had mijn oppepper weer gehad.

 

F2

We rapen de moed weer bijeen en slaan nog een praatje met een man met 2 Bouviers. Daar reageerde ze weer niet op en ging mooi 'down' en 'zit' terwijl wij praten. Oef, dat geeft echt moed. We doen door en zorgen dat we ons wolfje van een paar maanden geleden weer krijgen of zo goed als mogelijk, want we willen weer met haar gaan slenteren in het centrum en goedkeurende blikken in ontvangst nemen in plaats van mensen die ons bijna verscheuren met de ogen omdat ze hun hond

niet verdraagt. Mensen met kleine hondjes hebben dan ook de slechte gewoonte van hun hondje onmiddellijk op te pakken! Ze leren het niet, maar ja WIJ, wij werken er aan Hinara en ik!

We kunnen zo nog honderden verhalen neerschrijven en bij het schrijven zouden we zelf terug glimlachen, ook al vonden we op die momenten niet alles even prettig, maar Hinara is een schat van een wolf met vooral heel veel goede trekjes en hier en daar een minder goed. Maar dan is het aan ons om er aan te werken en de moed er in te houden. En samen ... samen komen we er wel.

 

Groetjes en veel succes voor alle (toekomstige) wolveneigenaars.

 

Josiane en de rest van de roedel

• < Vorige
• Volgende >